Ik ben bij de neus genomen! 

 

Hoi, ik ben Jussi, een abrikooskleurige toy, een heel pittig dametje van bijna drie jaar oud.

stattiefoto jun18

Tijdens het in elkaar zetten van deze website zat ik meestal onder de stoel van mijn baasje, die - dat moet ik toegeven - toch wel handig is met websites en zo.

Ach, en dan krijg je er zelfs als poedel toch een beetje verstand van. En daarom mag ik zo af en toe een verhaaltje vertellen over wat ik allemaal meemaak.

 Oog in oog met een griezel

Ja lieve lezer, het is me het zomertje wel, nietwaar?

Al vanaf april lig ik bijna dagelijks in het zonnetje te stoven op het terras hier op het zuiden.
Voor zover de werkzaamheden dat toelaten natuurlijk. Want ik heb best een drukke agenda.
Daar zal ik een andere keer meer over vertellen.

Nee, zoals ik eerder al heb beloofd gaan we even flink griezelen.

Laatst liep ik met de baas één van mijn dagelijkse rondes.
Daarbij doe ik wat honden thuis in huis niet mogen doen, en toch – en niet alleen om gezondheidstechnische redenen – niet kunnen laten.
Het is van het grootste belang om daarvoor zorgvuldig de juiste plaatsen uit te zoeken om goede sporen achter te laten voor jezelf en andere soortgenoten. Juist door die onzichtbare wegwijzers weten wij honden feilloos hoe we weer thuis moeten komen in het geval dat wij onze baas uit het oog verloren hebben. Het kan tenslotte gebeuren dat je ineens achter een kat of konijn aan moet om te laten zien dat je nog best hard kunt rennen. Die beesten kunnen nog veel harder rennen en een klein formaat poedel zoals ik verliest die wedstrijd altijd. Maar je wilt de beleving voor geen goud missen. Beleving? Ja, zo heet dat tegenwoordig. Je koopt bijvoorbeeld geen auto. Nee, je koopt een ‘beleving’. Mijn beleving is dus dat ik vaak los mag lopen, en zodoende achter beesten aan kan rennen. Je baas probeert je nog ook bij te houden, maar die is natuurlijk volstrekt kansloos.
En als je tong dan uiteindelijk op je pootjes hangt? Weg kat, of weg konijn, en meestal ook: weg baas. Maar dankzij je eigen geursporen loop je zo weer naar huis.

Zie je nou wel: we zouden gaan griezelen, en dan gaat het over jagen op katten en konijnen. Ik dwaal ook zo makkelijk af, hè? Terug naar de dagelijkse ronde.
bij de neus genomen

Zie ik ineens iets raars, iets roods in het gras. Een raar beest! Ik kom dichterbij om er even aan te ruiken. Zo doen wij honden dat: door ergens aan te ruiken kom je het meest te weten.
Net zoals Chinese artsen als ze de traditionele geneeskunst uitoefenen: door lang aan je polsen te snuffelen weten ze vaak precies wat je mankeert. Ongelofelijk, maar waar.
Ben ik vlak bij dat beest en ineens worden er een paar knipscharen omhoog gestoken!
De rillingen liepen me over het lijf. Voor dat ik het in de gaten had zat één van die knipscharen vlak bij mijn neus. De baas aarzelde geen moment: dat wordt een prachtige actiefoto.
Hij lachen: “Ja, Jussi, neemt die kreeft jou even bij de neus!”
Ik kon er helemaal niet om lachen. Heeft dat rooie kreng bijna een stuk uit mijn neus gehapt.
Het bleek dus een rivierkreeft. Het verhaal gaat dat iemand er een paar heeft meegenomen uit Amerika en ze in een sloot heeft gemikt toen hij ze niet leuk meer vond.
En nu zitten ze hier dus overal in de sloten, want ze hebben het prima naar hun zin in Nederland.
In Zweden, waar de jongste dochter van de baas woont, hebben ze er heel veel. Maar daar eten de mensen ze op. Dan hou je het tenminste nog een beetje in de hand.
Ach, wie weet vind ik ze nog wel eens op mijn bord, maar dan in hondenvoer verwerkt.

Mijn grote logeerpartij

Het is alweer een paar maanden geleden dat ik een hele maand lang uit logeren ben geweest. Daar heb ik ook een heel verhaal over verteld op deze plek. Bijna elke dag had ik wel iets te vertellen.

Vind je het leuk om te lezen?

Klik dan maar op die mooie knop hieronder.

 

Purple Line

up

Verzend via FacebookVerzend via Google PlusVerzend via Twitter