Bouwproject

 

Wij hebben overal verstand van

elcampello25

 

Leuk dat jullie er weer zijn om mijn blog te lezen!

Hier op mijn logeeradres hoorde ik vandaag dat honden ook in Nederland niet meer overal welkom zijn. Met mijn neef en nicht wilde ik graag als veelkleurig trio wat kunstjes doen bij een bejaardensoos. Bleek dat we niet meer welkom waren. Terwijl dat nou juist zo leuk is voor die eenzame mensen.

Maar gelukkig had mijn (logeer)baas een nieuw doe-het-zelf-klusproject bedacht. Ja, en dan moet je tegenwoordig natuurlijk naar H....h om je bouwproject uit te voeren. Wij mochten mee als onafhankelijke deskundigen om er op toe te zien dat de juiste materialen werden ingekocht. Misschien horen jullie nog wel eens hoe het project is afgelopen.

 

Wat hebben die Moren allemaal uitgespookt in Spanje? Vooral mijn zwarte neef wil dat graag weten. En gelukkig heeft mijn baas het voor jullie uitgezocht:

Moren? Wie zijn dat eigenlijk?

"Zoals vrijwel altijd in de geschiedenis loopt het met veroveraars van andere landen uiteindelijk in de soep omdat ze onderling ruzie krijgen. Dus zo ging het ook met de Visigoten. Ze begonnen elkaar voor rotte vis uit te maken en direct kwamen de oorspronkelijke bewoners van het Iberisch schiereiland in opstand. De Visigoten besloten de hulp in te roepen van hun bondgenoten: de Moren.
Wie waren dat nu eigenlijk, die Moren? De donkerhuidige bewoners van de Sahara (wat toen nog geen woestijn was), dus waar nu Libië, Tunesie, Algerije en Marokko liggen. Deze volken, o.a. de Nubiërs en Berbers, woonden daar al zo'n 1000 jaar voor onze jaartelling.

De Islam lift ook mee

Al snel bleek dat de Visigoten zich hadden vergist: ze werden door de Moren weggejaagd en in minder dan 20 jaar was bijna heel het schiereiland veroverd.
Eén stukje - het uiterste noordwesten, kregen de Moren niet in handen en dat werd ze uiteindelijk noodlottig. Bijna 800 jaar - van 711 tot 1492 - bleven de Moren op het schiereiland en trakteerden de bewoners op een nieuwe godsdienst: de Islam. Deze geloofsovertuiging - ontstaan in 610 in Mekka - verspreidde zich snel langs de Zuidkant van de Middellandse Zee. Door de Islam kwamen ook veel Arabieren met de Moren mee naar Zuid-Europa. In die eerste duizend jaar van onze jaartelling waren de verschillende religies nog redelijk verdraagzaam naar elkaar. De Romeinen namen rond het jaar 300 zelfs het Christendom aan, en de Moren lieten de Joden en Christenen op het Iberisch schiereiland aanvankelijk met rust. Hoewel de Christenen hun kerkklokken niet mochten luiden. Maar goed, daar valt mee te leven.

Landbouw

Voor de landbouw is de komst van de Moren naar Europa een zegen geweest. Dadels (palmen) en sinaasappels zijn door de Moren meegebracht. Denk b.v. aan het palmenwoud bij Elche waar we zijn geweest. En steden in Andalusië zoals Sevilla, Granada en Cordoba zijn door de Moren gesticht. De mooiste moskeeën en paleizen staan er nog steeds.

Reconquista
elcampello27
De moskee in Cordoba is qua bouwkunst uniek in de wereld. Het was het centrum van het kalifaat van Cordoba. Vele Christenen en Joden bekeerden zich tot de Islam. Wie daar niets voor voelde vertrok naar het noordwesten. En van daar uit begon het verzet tegen de Moren.
Tot op de dag van vandaag is het terugveroveren van het schiereiland op de moren de belangrijkste actie in de Spaanse geschiedenis: de Reconquista.
Een aantal noordwestelijke vorstendommen, waaronder Aragon, Castilië en Léon zijn leidend geweest in deze eeuwenlange strijd. Portugal ontstond in de 9e eeuw, nadat de Moren uit Porto waren verdreven. El Cid is een legendarische ridder die Valencia voor de Christenen veroverde. De Moren en de Arabieren kregen het steeds vaker aan de stok met elkaar, en dat was natuurlijk koren op de molen van de Requistadores. 

1492

Het laatste bolwerk van de Moren was Granada. Deze stad viel in 1492 in handen van koning Ferdinand en zijn vrouw Isabella. Dat waren ook slimme zakenlieden. Zij waren het ook die de reis van Columbus financierden die in hetzelfde jaar naar het westen vertrok. Hij kwam terecht op de Bahama's, maar heeft zelf nooit willen geloven dat hij een nieuw werelddeel ontdekte. Ferdinand en Isabella hebben er een vermogen aan verdiend. 

Voor de Joden in Spanje is het niet goed afgelopen. Want diezelfde Ferdinand en Isabella hebben ervoor gezorgd dat de meeste Joden uit Spanje moesten vertrekken,  met achterlating van hun geld en bezittingen. Veel ervan kwamen in Portugal terecht."

Nederland - Spanje 1-0

elcampello26Mensen, mensen, wat een verhaal. Ik heb behoorlijk grote oren, en ik heb ermee zitten klapperen. 

De baas heeft beloofd dat hij ook nog gaat vertellen over de laatste 500 jaar. Hoe het kleine Nederland Spanje op de knieën kreeg.

We waren dus in die bouwmarkt vandaag. Weet je hoe moe wij zijn van die gratis adviezen die we hebben gegeven?

Tot ziens in dit theater!

 

  


De blog van 22 februari

Het wordt koud! 

Waar is m'n winterjas?

Hallo, beste blogvrienden!

Ik hoor dat we in de komende dagen te maken gaan krijgen met de z.g. Elfsteden-koorts.
Als de weerberichten kloppen kan ik binnenkort weer op eenden en meerkoeten gaan jagen zonder een nat pak te krijgen. Nou ja, in mijn dromen dan, want mijn pleegouders zijn wel zo slim om me niet los te laten lopen. Ik hoop dat ze hier winterjassen genoeg hebben, want het wordt wel erg koud buiten.
Moet je nagaan, in Spanje lopen de hondjes nog met een jas als het 15 graden is. Watjes!

De baas in Spanje meldt dat hij nog steeds aan het revalideren is van het beklimmen van die kale rots. En nu heeft hij dus tijd om jullie iets - zo kort mogelijk - over de geschiedenis van Spanje te vertellen.

Er valt wat te halen in Spanje

"Je moet ergens beginnen met je verhaal. Ik begin zo'n 500 jaar vóór onze jaartelling. Waar nu Nederland ligt leefde toen een stel boeren in een moeras waar nauwelijks iets te halen viel. Maar het Iberisch schiereiland was een gebied, rijk aan delfstoffen zoals koper, goud en zilver.
Het was één van de landstreken die aan de Middellandse Zee grensden. En dat was het centrum van de toenmalige wereld.
Van andere beschavingen was toen nauwelijks iets bekend. Waar nu Tunis ligt bevond zich toen Carthago, de hoofdstad van de Feniciërs.
En in Italië was Rome toen al een paar eeuwen een belangrijke stad. De Romeinen en de Feniciërs wilden hetzelfde: de baas worden van de wereld van die tijd. De Feniciërs hadden al schepen en hadden ontdekt dat er op het Iberisch schiereiland veel te halen viel. Waar nu de Spaanse stad Cartagena ligt
hadden ze Nieuw Carthago gesticht.

De Romeinen tegen de Puniërs

We gaan 250 jaar verder. De Romeinen beginnen last te krijgen van de Puniërs, zoals de Romeinen de Feniciërs noemden. En dus beginnen ze een oorlog. In drie oorlogen - de Punische oorlogen, verspreid over 150 jaar - weten de Romeinen uiteindelijk definitief af te rekenen met de Puniërs. Hannibal, bekend van de olifanten, was één van de bekendste Punische generaals. Carthago wordt volledig verwoest, maar daarna weer in volle Romeinse glorie herbouwd. De resten ervan kun je nu nog gaan bekijken.

De Romeinen in Spanje

De Romeinen hebben daarna nog 200 jaar nodig gehad om het Iberisch schiereiland onder controle te krijgen. Ze hadden de delfstoffen hard nodig om hun andere oorlogen te kunnen betalen. Maar de Romeinen hebben ook veel geïnvesteerd in Spanje. Vrijwel alle belangrijke hoofdwegen van vandaag bevinden zich op de resten van het wegennet dat de Romeinen aanlegden. En er zijn nog steeds bruggen en viaducten uit die tijd te bewonderen.

Het Romeinse rijk heeft meer dan 1000 jaar bestaan. Rond 450 was het afgelopen met ze. Uit het oosten kwamen de Goten, die later onder de naam Visigoten twee eeuwen lang (van 500 tot 700) een groot deel van het Iberisch schiereiland beheersten. En toen kwamen de Moren. Daarover de volgende keer.
."

Zoveel geschiedenis, zo weinig woorden

Knap hoor baas, duizend jaar geschiedenis in zo'n kort verhaaltje.
Ik kan bijna niet wachten tot wat er over de Moren te vertellen is.

Toedeledoki! Tot later.


De blog van 21 februari

Top-ervaringen

Deal!

En, beste bloglezers, zijn jullie er al uit hoe dat nu zit met die kat en die meeuwen? Kijk, die meeuwen denken misschien dat ze zeearenden zijn en dat de kat een lekker hapje voor ze is. Dan zitten ze gewoon te wachten op een goed moment.
Als die kat denkt dat ie een luipaard is beschouwt hij de meeuwen als musjes. En dan draait hij zich dadelijk bliksensnel om voor een smakelijke lunch. Te groot denken van je zelf, dat doen niet alleen politici hoor.
Maar toch lijkt het daar niet op. De baas in Spanje zal je zo vertellen waar ze met z'n drieën op zitten te wachten en dat is dus niet om elkaar op te vreten.
elcampello21
Kijk nu eens naar dit plaatje: dit ben ik echt. Helemaal Jussi. En die poes is ook echt. Samen met mijn neef en nicht heb ik een deal gesloten over het gebruik van de uitkijktoren. Een niet-aanvalsverdrag en een recht-van-overpad ineen, met in de kleine lettertjes de bepaling dat we niet meer naar elkaar uithalen. En zo zit ik dan neus aan neus met poes 1. Dit had ik een paar weken geleden niet kunnen denken.

 

Een prima onderhandelingsresultaat toch? Poes 2 is nog even een dingetje. Maar daar werk ik nog aan.

Goed, over naar Spanje nu:

Op naar de top

elcampello24"Na museumbezoek en flaneren over boulevards wordt het nu toch tijd voor serieuze lichaamsbeweging. En dan gelijk maar een stevige uitdaging om een goede indruk te krijgen van de hoogteverschillen aan de Costa Blanca. De Tripadvisor suggereert dat je dan zeker de Peñón de Ifach 'gedaan' moet hebben. Als je de beoordelingen op internet goed leest weet je dat je niet alleen goede wandelschoenen aan moet trekken, maar ook kattenbrood mee moet nemen. En dat had ik dan weer vergeten. Maar daar valt nog mee te leven. Vanuit het zuiden moet je Benidorm voorbij, dan volgt Altea - enorm drukke smalle weg - en dan richting Calp. Tot aan de steile rots is alles volgestouwd met appartementenflats. Maar dan eindigt de weg op een vrijwel leeg parkeerterreintje. Dat zal in het hoogseizoen mogelijk wel vol zijn, maar gerekend naar de verkeersdrukte op een gewone dag in februari in deze omgeving wijst dit er op dat de grote massa zich niet waagt aan deze klimpartij.
De rots is 332 meter hoog. 3x de Utrechtse dom. Tot aan een in de rots uitgehouwen tunnel is er niets aan de hand. Behalve dan dat je tegen een boomtak aan kunt
lopen die half over het pad hangt. En ja, die zag ik niet aankomen. Ik was alleen gegaan, dus niemand die kon zeggen dat ik voor mij moest kijken.

In de tunnel kom je er al achter dat het zonder goede wandelschoenen eigenlijk geen goed idee is om verder te gaan. Na de tunnel kom je in de wereld van de zeemeeuwen. De zeezijde van de rots is de enige manier om zonder zonder speciaal  klimgereedschap boven te komen. Die zie je dus niet op deze foto.

elcampello22
Tijdens je klimtocht zijn de meeuwen dus je enige metgezellen. Ze wonen hier met honderden. Als ze aan het broeden zijn kun je hier beter niet komen. En in die periode mag dat dan ook niet. Radio heb je niet nodig hier. De meeuwen zorgen voor voldoende lawaai. De verdere tocht naar boven vergt opperste concentratie.
Je kunt je eigenlijk niet veroorloven om je evenwicht te verliezen. Want overal wachten scherpe randen, en soms loop je zo dicht langs de steile helling dat je je aan kettingen of touwen moet vastgrijpen om verder te kunnen komen.

In een goed uur ben je boven, waar je dan naast de alomtegenwoordige meeuwen ook drie katten aantreft. Dat is dan het moment dat je beseft waar het kattenbrood voor nodig was. Maar ze lusten gelukkig alles, en de meeuwen ook. Want ze hebben geleerd om samen te leven voor het belangrijkste doel: meeprofiteren van al het lekkers dat de bezwete klimmers hebben meegebracht om hier op te komen eten na de klimtocht.
elcampello23
Het uitzicht is geweldig. Het is mooi helder weer. Ibiza is goed te zien. Toch zeker 100 km verderop.
Na de lunch, waarvan de katten en de meeuwen uiteraard ook meegenieten, is het tijd om de terugtocht te aanvaarden. En dat begint je dan wel op te breken, want naar beneden is voor je beenspieren nog vervelender dan naar boven.

Eindelijk weer beneden kun je nog net instappen in de huurmobiel. En dezelfde avond beginnen vooral je dijspieren de boodschap uit te zenden dat ze hard toe zijn aan vakantie. Ook de volgende dag is normaal lopen een opgave. Tja, het was dan ook letterlijk en figuurlijk een top-ervaring."

Wie het laatst lacht...

Nou, beste lezers, hier had ik graag bij willen zijn. En het mocht ook, hoorde ik van de baas. Je moest wel aan de lijn, maar honden mochten meeklimmen.
En dan zou ik natuurlijk nergens last van hebben gehad. Met vier pootjes is alles een stuk makkelijker. Tja, en nu maar wachten, hè, totdat de pootjes van de baas zijn hersteld. Het is toch een watje, zeg.

Hasta más tarde (tot later)


Bijzondere combinatie

Onbegrijpelijk, maar echt waar

elcampello20De baas stuurde vandaag deze foto.

Dit is toch niet te geloven?

Je ziet een kat, en achter die kat twee zeemeeuwen. Van die grote. Van kop tot kont zeker 40 centimeter. En die kat vindt dat allemaal prima. Het zijn vriendjes. Dat waren ze misschien niet, maar nu wel.

Hoe dat nou kan, daar snapte ik tot voor kort helemaal niets van. Want katten jagen op vogels, en honden jagen op katten. Dat is toch normaal?

Ik en de baas gaan dat allemaal uitleggen, maar nu even niet.

Want de baas was vanmiddag helemaal uitgeteld, zei hij.

Morgen dus meer foto's, en weer een bloedstollend verhaal uit Spanje.

 

 

 

 

 


 

De blog van 19 februari

Niks rustig weekend

Wij blazen hoog van de toren

elcampello18Jullie hebben al gezien dat ik samen met mijn neef en nicht werk aan het verbeteren van onze records in het ophalen van tennisballen. Ik laat ze meestal winnen, omdat het happen in tennisballen niet zo goed schijnt te zijn voor je gebit. En omdat ons formaat poedeltjes zo maar vijftien jaar oud kan worden moet je daar natuurlijk wel zuinig op zijn.

Maar daar blijft het niet bij, trouwe lezers. Hier in huis leven ook twee katten, zoals jullie misschien al weten. Speciaal voor die wolbalen staat er een enorme stellage in de kamer. Zo kunnen ze zich boven ons verheffen en zich inbeelden dat ze meer te vertellen hebben dan wij. Voor die uitkijktoren hebben andere meubelstukken het veld moeten ruimen. Hoe die beesten dat voor elkaar hebben gekregen, het is ons poedels een raadsel.

Maar samen met mijn neef en nicht hebben we de hondenkoppen eens bij elkaar gestoken, en we hebben besloten dat wij net zo veel recht hebben op het beklimmen van die toren dan zij.

Wij poedels vinden het ook heel leuk om uit de hoogte te doen.

Superioriteitsgevoelens zijn ons niet vreemd. Onze grote broers heten niet voor niets KONINGSpoedels. Het wordt tijd dat ze thuis bij Willem en Maxima die enigszins sullige labradors eens inruilen voor echte koninklijke honden.

Maar laat ik me niet te veel opwinden. Kijk eens wat wij voor elkaar hebben gekregen: we hebben de toren veroverd! En we laten ons niet zomaar verjagen. Dat begrijpen jullie natuurlijk wel.

O ja, rustig weekend, zo was ik begonnen.
Maar ik krijg net bericht dat ze 10.000 stappen nog niet genoeg vonden in Spanje. Niks rustig weekend dus:

 Een wandeltochtje zoeken en vinden

"Vandaag, zondag, was het voor de verandering eens bewolkt. Maar met de temperatuur was niets mis. Mooie gelegenheid om een wandeltocht te gaan plannen. Een hele goede inspiratiebron op internet is Tripadvisor. Vooral omdat er veel beoordelingen op staan van anderen die er al zijn geweest. Zoek bijvoorbeeld 'tripadvisor wandelingen costa blanca' en er komen meerdere hits naar voren.

En zo kwamen we aan 'Clot de Galvany', mede omdat het maar 24 kilometer rijden is. Het is een klein natuurreservaat, ingeklemd tussen twee heuvels die zijn volgestouwd met nieuwe woningen, waarvan waarschijnlijk meer dan de helft alleen in de zomermaanden wordt bewoond. Zoals vrijwel overal langs de Costa Blanca. De omvang van het parkeerterrein wijst er op dat hier geen sprake kan zijn van massatoerisme. Aan het parkeerterrein grenst een flink stuk grond met gelegenheid voor familiebarbecues. Zelfs nu - zonder zon - zie je heel wat gezinnen met picnicmanden, warm aangekleed. Er lopen zelfs een paar honden los. Illegaal natuurlijk. Maar verder dan dit veldje komt vrijwel niemand. Tijdens de hele wandeling van ruim twee uur komen we maar enkele anderen tegen.

Geen vogels, wel bunkers

Door de aanwezigheid van enkele meertjes is dit reservaat erg in trek bij vogelliefhebbers. We zien verschillende 'vogelaars', gewapend met enorme telelenzen. Maar mogelijk komen de meeste vogels hier in een ander seizoen, want wij zien niets bijzonders. Maar we zijn ook geen vogelkenners, en zien dus vermoedelijk niet wat de vogelaars zien.

elcampello19
Wat we wel zien zijn bunkers, die nog stammen uit de tijd van de Spaanse burgeroorlog (1936-1939).
Een oorlog met kennelijk een heel lange nasleep, want alleen al het feit dat bijna alles hier in twee talen (Castiliaans en Valenciaans) staat aangegeven wijst er op dat Spanje niet bepaald een eenheid is. Denk maar aan de recente politieke onrust in Catalonië.

 

Dan nog even een tip voor wie hier ook naar toe wil: ga niet in het voorjaar en de zomer. Iemand meldde dat hij in mei helemaal lek was gestoken door de muggen uit de meertjes.

Op de terugweg kiezen we voor de oude hoofdweg N332 dwars door Alicante. We zien wat camera's langs de weg, maar zodra die uit het zicht zijn trappen de Spanjaarden het gaspedaal weer flink in. Met wat meer camera's en trajectcontrole zou hier heel veel geld door de overheid kunnen worden binnengeschraapt.

'U strelen uw tong..'

Terug op de thuisbasis moet nog een belofte worden ingelost: het verjaardagsdiner. Te voet zetten we koers naar Cerveceria Paquito, waar we kennismaakten met het Iberische geheim. Pech, luiken gesloten, zelfs om acht uur 's avonds. Dan maar terug naar Hong Kong, vlak bij het appartement. Dat doet mij denken aan een gevleugelde reclameslogan van heel lang geleden. Begin jaren vijftig 'erfde' ik van mijn oudere broer een stapeltje stripboeken. De Avonturen van Kapitein Rob. Ik heb ze letterlijk stukgelezen. Kapitein Rob kwam heel af en toe in thuishaven Amsterdam met zijn topzeilschoener. En hij at dan steevast bij Hong Kong aan de Zeedijk, een chinees restaurant dat natuurlijk al lang niet meer bestaat. Maar dit ben ik nooit vergeten: 'U strelen uw tong, u eten bij Hong Kong'. Nou, bij Restaurante Hong Kong was het rundvlees in oestersaus ook tongstrelend.

Laatste actie vandaag: wat zegt de stappenteller? Meer dan 11.000 stappen. Dagelijks doel ruimschoots bereikt."

Ik heb natuurlijk weer het laatste woord

Nou, vrienden, zo kan ie wel weer. Niet het dagrecord-van-alle-tijden. Dat staat op ruim 20.000 stappen.
Maar vanaf onze uitkijktoren zeg ik: de oudjes doen het nog best.

Ook namens mijn neef en nicht,

Gegroet allen!


De blog van 18 februari

Een rustig weekend, nou ja... 


elcampello16En? Vind je mijn blog nog steeds leuk?
Want het is nog steeds apart, nietwaar, een poedel die verhaaltjes vertelt. Rondjes rennen, ok, dat doen meer poedels, maar verhaaltjes? Maar je moet wel bedenken dat wij poedels - zoals de meeste huisdieren - veel tijd doorbrengen met slapen. En daarbij wordt veel gedroomd.
Mijn baas denkt dat tenminste, omdat ik vaak geluidjes maak tijdens mijn slaap. En je kunt van mij aannemen dat het ook zo is. Ik droom graag en veel. Misschien heb ik dus alles wel gedroomd wat ik hier vertel.
Maar ach, wat maakt het uit, ik vertel graag, en jullie lezen graag. Toch? Lezen is niet echt mijn ding. Heb je wel eens een poedel met een boek gezien?

Mooi, genoeg gefilosofeerd. Hoe staat het met de baas in Spanje?

 

De vrijdag-tippel

"Een rustig weekend. Na de museums en de forten even kalm aan.
Op vrijdag de wandelschoenen aan en een flinke tippel richting Alicante. Soms even klunen langs stukken kustlijn waar geen zandstrand ligt. Daar monden dan kleine stroompjes water in zee uit, die ongetwijfeld veranderen in wild kolkende rivieren als het hier eens flink regent en het water van de rotsen in het achterland direct weer terug wil naar zee. Geloof het of niet, maar de woestijn ligt hier op de loer. Vaak is in de afgelopen decennia zo ondoordacht ingegrepen
in het landschap, dat de droogte en het gebrek aan zoet water in de nabije toekomst tot grote problemen zullen gaan leiden.
Op dit soort stukken grond mag niet gebouwd worden, zo verstandig is men dan nog wel. En dat zijn dan de schaarse terreintjes waar een hond dan nog wel los mag lopen. Het plezierige van deze wandelroute langs de kust is dat de trambaan er grotendeels naast ligt. Als je geen zin meer hebt neem je gewoon de tram terug.

Tapas

elcampello15Zaterdag: Opnieuw stralend weer. Lucia is jarig en het voorrecht van de jarige is de keuze van de dagbesteding. Dat wordt nog een keer Benidorm, maar dan met de tram noordwaarts. Een ritje van een klein uur, door heuvelachtig terrein met nogal wat tunneltjes en bochtjes.

In Benidorm is het even een tippel naar de boulevard. Schuin omlaag. Je moet er wel rekening mee houden dat de terugweg dus schuin omhoog is. Beetje lastig als je teveel geestrijk vocht
hebt ingenomen. Ook moet je er over nadenken waar je een terrasje gaat pikken.

Keuze 1: tussen zwaar getatoeerde Engelsen plaatsnemen, die vanaf 11.00 uur tot misschien wel middernacht pinten bier aan laten rukken, en daarbij weinig anders doen dan staren naar
de schermpjes van hun mobieltje of voetbal kijken op de alomtegenwoordige TV-schermen in de café's of zelfs op het terras.
Keuze 2: in een tapas-bar een doorgaans heel goede Spaanse wijn in laten schenken en kiezen uit heerlijke hapjes, terwijl Spanjaarden om je heen allemaal hun best doen om tegelijkertijd aan het woord te zijn.
Keuze 3 en verder: alles daar tussenin.
Wij besloten niets vermoedend tot keuze 1, maar dat verschafte ons weinig genoegen. Na één pint toch maar snel over naar keuze 2. De tapasbars in dit gebied zitten in één straat, dus keuze genoeg. Muziek is niet nodig, de Spanjaarden vormen het achtergrondkoor.
Wein (voor mij), Weib (naast mij) und Gesang (overal om mij heen). En lekkere hapjes! 

De terugtocht naar de tram viel ons niet al te zwaar, en na 10.000 stappen was het wel weer mooi voor vandaag."

Mijn missie

elcampello17Hoe vinden jullie dat? 10.000 stappen! 
Voor mij is dat niets bijzonders hoor. Daar ben ik wel aan gewend. En voor mij zijn het er dan nog veel meer, want ik loop altijd mee.
Ik zal het je nog sterker vertellen. Dat is één van mijn belangrijkste taken, mijn missie eigenlijk: zorgen dat de baas en het vrouwtje voldoende stappen maken.
Nu zijn ze dus in Spanje, zonder mij, maar het doet me goed dat ze toch veel gaan stappen.
Ik ben benieuwd of ze nog meer gaan stappen ter gelegenheid van Lucia's verjaardag. Want een paar tapashapjes is wel wat weinig.

En nog even dit: hiernaast zie je (van links naar rechts): mijn nicht, mijn neef en ikzelf. We rennen naar een bal in de verte. Mijn pleegouders hebben ons meegenomen naar Het Oeverbos bij Vlaardingen. Héél leuk veldje om lekker te rennen. Wij vermaken ons wel.

Tot later weer, hè?

 


 De blog van 16 februari 

Terug naar Oegst....nee, naar Alicante 

Dag lieve blogvolgers,

elcampello11ik ben in feeststemming, en mijn neef en nichtje ook. Want morgen is het vrouwtje in Spanje jarig.
Hoe vind je ons? Wat, zie je maar twee poedels? Ja, mijn neef is zwart, kan ie niets aan doen. Hij zit onder het meest rechtse hoedje. Ja, wij spelen niet onder één hoedje, dat zie je goed.
Ik vind het eigenlijk wel erg dat ik er niet bij ben om mijn vrouwtje eens superenthousiast te feliciteren. Want dat kan ik heel goed. Te goed eigenlijk. En ik wil zo graag kusjes geven. Toen de baas laatst jarig was kon het ook al niet, want ze waren op stap naar Berlijn.

Gelukkig was er weer interessant nieuws uit Spanje:

Het MARQ-museum.....mmmm

"Een sublieme dag vandaag om terug te keren naar Alicante. Stralend weer. Twee plaatsen wachten nog op ons bezoek: het archeaologisch museum
en het kasteel van Santa Barbara. De tram stopt vlakbij zowel het museum als het kasteel, maar er zit wel flink wat hoogteverschil tussen. Eerst maar het museum. Een prachtig gebouw, maar binnen valt het tegen. Zeker na het bezoek aan het museum in Elche. Als Jussi er bij was geweest, dan zou het oordeel kort en krachtig zijn: 'precies dezelfde ouwe zooi!'  Maar wat erger was: het kalifaat (toch bijna 500 jaar) wordt volledig verzwegen. Nog afgezien van het feit dat een flink deel onaangekondigd was afgesloten wegens onderhoud. Gelukkig maar dat de toegang bijna gratis was voor pensionado's.

Wat een uitzicht

elcampello10


elcampello13
Daarna de volgende uitdaging: het kasteel. Nou ja, kasteel, zeg maar fort op een hoge heuvel.

Dat betekent een klim van meer dan honderd meter, waarbij ik niet van omwegen houdt. Wie wel eens met mij bergwandelingen heeft gemaakt weet wat dat kan inhouden. Maar de beloning is groot. Het uitzicht over de wijde omtrek is grandioos. Ondanks de talrijke telecom-masten die er nu op zijn gezet. Het fort stamt uit de negende eeuw. Meer dan tien eeuwen lang werd er vanaf dit fort uitgekeken naar het verschijnen van vijandige schepen aan de horizon. Een bijzondere plaats, waar je bijzondere mensen tegenkomt, zoals dit mooie prinsesje in Valenciaanse klederdracht.
elcampello12Er is nog veel meer te vertellen over dit fort, maar dat kun je allemaal gewoon opzoeken op internet.
De lift is deze week in onderhoud, dus is er een luxe bus die ons naar beneden brengt tot aan de boulevard, waar we dit prachtige gebouw mogen aanschouwen, een voormalig hotel.

 

 

We slenteren weer richting tram, en alle pleintjes en nauwe straatjes vragen om een nieuw bezoek in de late avonduurtjes.
Een thuis op te warmen pizza moet het avondmaal worden. De oven in het appartement beschikt weliswaar over een mooi lampje, maar wat ie doen moet doet ie niet: verwarmen. Dus snel naar Restaurante Hong Kong voor een afhaalmaaltijd. Het ziet er daar heel feestelijk uit, want is vandaag Chinees Nieuwjaar. Dat hadden we eerder moeten weten. Maar het eten smaakt er thuis niet minder om."

Wij feesten nog even door

Nou, beste blogvolgers, dat ziet er allemaal prachtig uit, daar in Alicante.
Ik had heel graag mee willen klimmen tegen die heuvel op, maar ik beng bang dat het mijn enige bijdrage zou zijn geweest.
Museum: verboden voor honden. Kasteel: ...zucht, ik ga mezelf niet herhalen.

Ik ga nog even feesten met mijn neef en nicht: hiep, hiep, hoera, er wordt er een jarig.

Groet en tot de volgende keer.


 Blog van 15 februari

Palmen en Iberische geheimen 

Zo, blogvrienden, Valentijn hebben we ook weer achter de rug.jussi terras
Dat zegt ons poedels natuurlijk weinig.
Kennen jullie een poedelmeisje die wel eens een bos rozen en een mooie kaart met hartjes heeft gekregen?
Ja? Stuur me dan even een foto van die kaart, want daar kan ik misschien nog wel iets van leren.

Ik heb dus nog eens voor Jan Joker zitten wachten gisteravond. Wéér geen berichten uit Spanje. Een goede bekende liet mij weten wat de reden was van dat wegblijven van nieuws: diezelfde Valentijn. Ik vraag me af wat ze dan zo nodig moesten doen dat er geen tijd voor een verhaaltje was.

Jullie begrijpen toch wel hoe ik daar naar uitkijk?
Ik heb het heel goed naar mijn zin bij mijn neef en nicht, de (pleeg)baas en (pleeg)vrouwtje zijn heel lief voor me, maar ik denk er toch nog wel vaak aan dat ik ook in Spanje had kunnen lopen nu.
Elke ochtend vroeg had ik lekker illegaal langs het lege strand kunnen rennen, omdat de politie daar niet voor tien uur op patrouille gaat.
Ik hoop maar dat ze de smaak goed te pakken krijgen daar, en dat ze dan volgend jaar wel zo slim zijn om mijn paspoort mee te nemen.

Gelukkig is het weer goedgekomen, want hier is het laatste nieuws uit Spanje:

Klusje afmaken

"Eerst even de nieuwe afdichtringen in de gootsteenafvoer geplaatst. Nummer 1 ontbrak helemaal en nummer 2 was bijna fossiel. Een soort versteend plastic. Geen wonder dat het lekte. Karweitje van tien minuten. Kosten 1 euro aan materiaal. Dat kan er weer tegen.

De weekmarkt

Daarna even rondkijken op de weekmarkt. Als je niet om de laatste mode geeft kun je je hier voor enkele tientjes volledig in het nieuw steken. Maar dan weer vreemd dat ze voor een gegrilde kip om mee te nemen evenveel vragen als voor een halve, opgediend met sla en friet - inclusief bier of wijn - in Benidorm.
Misschien waren het biokippen. Want dan is de relatie tussen prijs en kwaliteit vaak niet meer te leggen.

Naar Elche

Door naar Elche - of Elx in de streektaal - met de huurmobiel. Nog geen twintig kilometer van Alicante. Allebei al nederzettingen uit de Iberische periode (voordat de Romeinen kwamen).
Elche heeft twee unieke handelsmerken: palmen en een zeer oud beeldhouwwerk, de dame van Elche. Dat beeld kun je zo vinden op internet, want er valt weinig over te zeggen door een cultuurbarbaar als ik.
elcampello8
Maar die palmen zijn iets aparts. Je ziet ze overal in het oude stadsdeel, en de eerste uitgestrekte bossen zijn al in de tiende eeuw van onze jaartelling aangelegd door de islamitische heersers. Ik kan me niet herinneren ooit zoveel palmen bij elkaar gezien te hebben. In het plaatselijke archaeologisch museum was er een mooie reconstructie van te zien. Naar schatting hebben er ooit 300.000 palmen gestaan. Vanaf het mooi gerestaureerde fort, waarvan de basis werd gelegd in de 11e eeuw, kun je je daar nog een goede voorstelling van maken. Spanje maakte toen nog deel uit van het islamitisch kalifaat van de Omajjaden.
elcampello9
De soldaten van destijds zijn vervangen door duiven. Die vind je overal in en op het fort.

De botanische tuin in Elche bevat naast een unieke collectie van de vele palmensoorten ook nog een bijzondere verzameling cactussen, met exemplaren tot wel meer dan tien meter hoog. Je weet niet wat je ziet.

 

 

Aangenaam Iberisch geheim

Daarna weer terug naar de thuisbasis voor de traditionele tuk. Nieuwe energie verzamelen voor vanavond. Want het is Valentijnsdag vandaag.
Om dat niet ongemerkt voorbij te laten gaan heb ik een authentiek Spaans restaurantje uitgezocht. We komen er aan om kwart over zeven. Hermetisch gesloten. Lucia stelt voor om maar wat anders op te zoeken. Dit heb ik ingecalculeerd, en ik hou vol dat we toch eerst nog maar een extra rondje moeten maken, want let maar op, ze gaan pas om half acht open.
Leer mij Spanje kennen. En ja hoor, om half acht komen we weer langs en de zaak is open. De uitbater waarschuwt dat de keuken pas om acht uur opengaat, maar dat vinden we geen bezwaar. Voor het openmaken van een fles wijn heb je geen kok nodig. En voor een schaal olijven ook niet. Tegen achten komen de voorgerechtjes op tafel. Waaronder gegrilde aubergine met honing. Fabelachtig lekker.
Tegen half negen komen de eerste Spaanse gasten binnen. Met kindertjes en al. Na de proeverij van Spaanse ham- en worstsoorten slaat de twijfel dan al toe of een hoofdgerecht nog wel verstandig is. Maar omdat de wijn ook al zo goed smaakt (de uitbater let scherp op of de glazen wel gevuld blijven, waar maak je dat nog mee) laat ik toch de menukaart nog even brengen. Daar staat 'secreto Iberico' op - het geheim van Iberica.
De Iberische periode beslaat ca. 500 jaar voor onze jaartelling tot de komst van de Romeinen. Zo lang weten ze dus al hoe je varkensvlees tot een delicatesse maakt. En dan nog te bedenken dat de islamitische periode van ruwweg 750 tot 1150 duurde, en in die tijd stond varkensvlees niet op het menu. Na die tijd kwamen de varkens terug en tot op de dag vandaag hebben Iberische varkens weinig te klagen. Heel veel ruimte om hun lievelingskostjes bij elkaar te scharrelen. En dat vertaalt zich dan weer in topkwaliteit vlees.
De kok hier weet dat met uitjes en nieuwe aardappelen tot een onweerstaanbare lekkernij om te toveren. Doe ons nog maar een paar van die Spaanse geheimen. Maar dan bij een volgend bezoek, want er kan nu geen nagerecht meer bij. En er is ook geen snuffelaar onder de tafel die je af en toe wat kunt voeren.

Lekker lopend weer naar huis. Het is nog steeds vijftien graden buiten. Met wat passende rituelen sluiten we deze gedenkwaardige dag af."

Mijn slotwoord 

Wat kan ik hier nog aan toevoegen?
Museum: verboden voor honden. Botanische tuin: verboden voor honden. Onder de tafel bij het Iberisch geheim: verboden voor honden.
Weet je wat baas: geniet er nou maar lekker van. En zo geniet ik toch nog ook nog een beetje van al die mooie plaatjes.

Tot de volgende blog.

 


De blog van 13 februari

We rukken uit met de drie-honds-buggy!

Ha beste blogvrienden.

Vandaag kreeg ik te horen dat ik samen met mijn neef en mijn nichtje - ja, voor mij zijn ze al echte familie - mee mag naar een vergadering over wat zaken van de poedelclub. Niet dat wij daar nu ineens mee gaan besluiten over belangrijke dingen hoor. Maar het is gezelliger dan thuis blijven. En misschien zijn de baas en het vrouwtje van mijn neef en nicht er niet helemaal gerust op dat wij de twee katten met rust zullen laten.
Jullie kennen die TV-reclame toch wel van die kaalgeschoren kat die bij de dierenarts zit en heel blij is dat ie zo'n goeie schadeverzekering heeft? Nou, mijn neef en nicht weten toevallig ook waar het scheerapparaat hier ligt.
Ik hou mij natuurlijk ver van dat soort grappenmakerij. Eén zo'n geintje, en dan mag ik hier nooit meer logeren.

Ander onderwerp: is er nog nieuws uit Spanje? Ja, maar veel is het niet.

Mañana, mañana

"Strakblauwe hemel vanochtend. En dus genoeg licht om eens te kijken wat er mis is met de afvoer in de keuken. Veel. Eén grote prop drab waar het laatste vet wat er gisteren in is gegooid netjes op is gestold. Alles verwijderd en schoongemaakt, maar de rubberen afdichtringen hadden hun beste tijd al lang gehad en dus bleef het lekken.
Pan er onder, en eerst genieten van de zon. Niet alleen de korte mouwen, maar ook de korte broek was niet voor niets  meegezeuld in de koffer. Naast het vergeten paspoort voor de hond was ook de zonnebril achtergebleven in Nederland, en in Alicante was het gisteren gelukt een prima passend polaroid-voorzet-zonneklepje te bemachtigen. Dat scheelt wel degelijk als je dan over de zee uitkijkt die het zonlicht enthousiast reflecteert.
Na de koffie en pan tostado (een lichte lunch met een langwerpig geroosterd broodje met olijfolie en tomaat) op zoek naar een doe-het-zelf zaak om nieuwe africhtringen te scoren. Dat is gelukt, en morgen zet ik ze er wel in. Waarom niet gelijk vandaag? Het is hier Spanje: mañana, mañana.

Nieuw licht?

Verder alleen lekker veel gelezen. Daar hebben we nu eens uitgebreid de tijd voor. Ook om eens wat verder te grasduinen in de geschiedenis van de streek. Alicante is al drieduizend jaar oud. Moet toch wat over te vinden zijn. Samen met de verhelderende inzichten die ik onlangs opdeed in twee opmerkelijke boeken van de Israëlische wetenschapper Yuval Noah Harari zou het misschien een nieuw licht kunnen werpen op het wel en wee van duizenden jaren homo sapiëns op het Iberisch schiereiland."

elcampello7
Ik weet niet wat de baas daar in Spanje van plan is, maar van verhelderende inzichten heb ik nog niets gemerkt. Hij vergeet mijn paspoort, zijn eigen zonnebril, en wie weet nog veel meer waar hij nog niet eens achter is gekomen.

Samen met neef en nicht heb ik een leuke avond gehad, we konden vanuit onze drie-honds-buggy alles goed overzien.

Groeten en tot de volgende keer. 

 

 

 

 

 


De blog van 12 februari:

Alicante in de regen 

Ha, daar zie ik jullie weer, trouwe volgers.

Ik ben altijd het dolle heen als ik bekenden zie. Dat lijkt in de genen van poedels te zitten. Mijn baas beloont dat altijd door even lekker over mijn buikje te aaien. Daar wordt ik rustig van.

Ik was heel blij dat er vandaag weer een verhaaltje binnenrolde uit Spanje. Ook zo'n poedel-eigenschap. Regelmaat graag. Ze denken wel eens dat ik ergens een horloge heb verstopt. Stipt op tijd bij de deur om even een wandelingetje te maken voor mijn natuurlijke behoeften.

Dit is wat de baas mij stuurde:

Mini-orkaan

"Vandaag, maandag 12 februari, is er een uitstapje gemaakt naar Alicante. De weersverwachting was niet zo goed, en daar werden we midden in de nacht al aan herinnerd. We werden wakker van een vreemd gierend geluid. Het leek wel of er iemand een houtzagerijtje was begonnen. Na een snelle expeditie bleek het de harde wind te zijn, die het hoge flatgebouw op haar weg vond waar ons appartement deel van uit maakt. Gelukkig duurde het maar kort. Weer een ervaring rijker, en geen aanbeveling om hier een appartement in een hoog flatgebouw te kopen.

Met de tram

Openbaar vervoer is hier goed geregeld. Van Denia, boven Benidorm, tot Alicante loopt een trambaan, waarop brandschone trams je snel vervoeren langs vrijwel de hele Costa Blanca. Helemaal niets op aan te merken. Met een soort oplaadbare OV-kaart check je in. Uitchecken hoeft niet. Dat hebben ze in Nederland weer veel te ingewikkeld gemaakt. Maar je, er mogen geen hondjes in, hè. Dus voor Jussi hadden we toch moeten uitwijken naar het huurautootje.

Er was regen voorspeld...

...maar die kwam 's middags pas. Gewoon een paar uur Alicante verkend. Op maandag zijn hier de musea dicht, en gaan we later terugkomen voor het archaeologisch museum. Alicante heeft een ontzettend lange geschiedenis, dus dat wordt zeker de moeite waard. En natuurlijk moet ook het fort uit de 9e eeuw worden bezocht. Maar het weer was daar niet goed genoeg voor. Tegen het eind van de middag weer terug met de tram. De zon scheen alweer.

Hmmm, risotto

Na een hazeslaapje de keuken in voor risotto met gehakt. Heerlijk. Buiten de deur eten is hier echt niet duur. Maar zelf knutselen in de keuken is toch leuker. Alleen jammer dat de afvoer van de gootsteen vermoedelijk een onderhoudsbeurt nodig heeft. Dat zien we morgen dan wel weer."

Het laatste woord

En dan is het laatste woord weer voor mij. Ik vind uitstapjes heel leuk, hoor. Maar als ik dan weer hoor over een tram waar ik niet in mag, een museum waarvan de deuren voor mij gesloten blijven....Nou ja, misschien wil ik dat ook helemaal niet. Die ouwe zooi zegt mij helemaal niets. Maar dat fort is geloof ik wel mooi. Heel goed uitzicht over de hele omgeving. En daar houden wij poedels van. Daar hoop ik dus nog meer over te horen.

Intussen vermaak ik mij hier prima

Groeten van Jussi  


De blog van 11 februari

Friet van Piet in Benidorm 

Hallo trouwe volgers van mijn blog!

Hoe heurt het eigenlijk, zo’n blog bijhouden?
Regel één schijnt te zijn dat je elke dag een stukkie schrijft. En nu hebben jullie een dag tevergeefs zitten wachten natuurlijk. Nou, ik ook. Ik wilde me eigenlijk niet in de bench laten stoppen gisteravond.
“Kijk nou nog één keer in mijn mailbox”, vroeg ik mijn (gast)vrouwtje, nadat ik mijn laatste plasje van de dag had gedaan. Maar nee hoor, geen nieuws van de baas in Spanje.

Eindelijk, na bijna weer een dag wachten, kwam er een verhaaltje, met een paar flauwe smoesjes erbij dat het zo laat was geworden, en dat de accu van de schootcomputer bijna leeg was. Maar goed, ik ben de beroerdste poedel niet. Ik zie het maar een keer door de …. – ja wat eigenlijk? –, want echte vingertjes heb ik niet. Wel keurig geschoren pootjes, want ze wilden natuurlijk met mij showen op de Spaanse boulevard.
Hier is dan het verhaal, waar ik maar niet al te veel aan veranderd heb, want anders duurt het straks drie dagen voor dat jullie iets te lezen krijgen.

Benidorm

“Het eerste weekend in Spanje werd op zaterdag vergezeld van enkele spetters regen. Die vielen in Benidorm, op iets meer dan een half uurtje rijden van onze uitvalsbasis. Misschien had het te maken met hoge bergen vlak bij de stad.
Maar die zorgen er ook voor de zon er 320 dagen per jaar schijnt.
Benidorm, daar heeft bijna iedereen wel eens wat over gehoord. In vijftig jaar van een slaperig dorpje naar een soort Manhattan aan zee.
Dat is je eerste indruk als over de heuvels komt. Zie je het van dichtbij, als je over de boulevard loopt, dan is de onvermijdelijke conclusie:
revolutiebouw, en qua staat van onderhoud zou ingrijpende renovatie geen kwaad kunnen.
Maar daar is in de huidige staat van de economie van Spanje weinig ruimte voor. Wat wel heel aantrekkelijk is: voor weinig geld kun je hier veel plezier maken. Vooral bier drinken is erg populair. En dat zorgt nog steeds voor enorme drukte in de zomermaanden. Leven is er altijd in het stadje: vandaag was het carnaval, en dat was goed te horen.
We hebben nog gezocht naar Friet van Piet, maar die zal z’n schaapjes waarschijnlijk al lang op het droge hebben.
Terug naar het zuiden, om even een kijkje te nemen in de Carrefour in de buurt van Alicante. Ook indrukwekkend. Groter dan in Frankrijk leek het wel.

Cultuur en carnaval op één avond

‘s Avonds om half acht zaten we in het plaatselijk “Casa de cultura” van El Campello. Voor een optreden van een wel heel authentiek Flamenco-gezelschap. Geen dansende dames, maar een dansende heer. Rauwe volksmuziek met veel passie en fabelachtig gitaarspel.


elcampello4Daarna nog een afzakkertje en sublieme churros. Van die krokante stengels, gebakken in olie, met suiker, of gedoopt in gesmolten chocola. Dat is dus niets voor hondjes. Toen kwamen er nog kennissen langs, op weg naar een nachtje carnaval. En zo werd het dus te laat voor een verslagje.

 

 

 

 

 

 

Bijna 20 graden!

Vandaag, zondag, werd het bijna twintig graden. Genieten met volle teugen.
Tijd voor de korte mouwen, terwijl de Spanjaarden nog dik ingepakt op de boulevard flaneerden.
Een wandeling van bijna acht kilometer voerde ons langs een klein schiereilandje hier vlakbij, dat al in de tijd van de Romeinen gebruikt werd als handelspost en stapelplaats voor graan en andere goederen.

elcampello5

Daarna langs de boulevard. En op het strand was duidelijk aangegeven wie er niet welkom was.

Wel een mooi uitzicht, met iets wat je ‘s zomers zeker niet zult zien: sneeuw op de hoogste berg uit de omgeving.

elcampello6

 

 

 

 

 

 

 

Van wandelen krijg je honger, en dus de ankers uit bij een Indiaas tentje.
Dat liep rond drie uur helemaal vol. En ziedaar, bij de buitenste tafeltjes werden honden oogluikend toegestaan.”

Geef mij maar 020 (eh, sorry, liever 010)

Ja, beste lezers, hier had ik dus best graag allemaal bij willen zijn. Maar het blijft tobben daar in Spanje voor de hondjes. Niet welkom op het strand, terwijl we dat zo vreselijk leuk vinden. Bijna nooit welkom in een restaurant, hoewel daar toch heel lekkere hapjes te vinden zijn. Alleen al onder de tafel zitten en genieten van die heerlijke geuren, daar ben ik al tevreden mee. Dan is het hier in Nederland gelukkig toch anders. 

Ik heb wel eens gehoord van een restaurant hier in de buurt, in Rotterdam, waar je zelfs een schaaltje biefstuk kreeg onder de tafel.
Toch eens vragen aan mijn pleegouders of we daar eens naar toe kunnen. Je kunt mij ‘s nachts wakker maken voor biefstuk.

Tot later!


De blog van 9 februari

Ik moet er nu toch aan geloven! 

Zijn jullie al van de schrik bekomen? Wat een verhaal, hè? 

Oh, sorry als je niet weet waar ik het over heb. Maar ik ben misschien wel de eerste poedel ter wereld die een blog aan het bijhouden is. Ik ben er gisteren aan begonnen, en dat eerste stukje vindt je een verderop, na mijn verhaaltje van vandaag.

Ik ben Jussi, en gisteren mocht ik niet mee naar Spanje omdat de baas vergeten was mijn paspoort mee te nemen. Nu ben ik dus aan het logeren bij een uitstekend adresje, waar afgezien van twee andere poedels ook nog twee katten (of poezen? kan ik dat beter zeggen?) wonen. Ik raak nogal opgewonden van poezen, dus moet er nog even een bench worden geregeld, zodat ik 's nachts niet op strooptocht kan om ze het leven zuur te maken.

Vandaag kreeg ik het eerste verslag van mijn baas, die nu dus zonder mij in Spanje zit. De stakkerd. Oh. oh, oh, wat zal hij mij missen. En anders het vrouwtje wel. Ik moet nog zien of ze het zo lang zonder mij uithoudt.

Je snapt natuurlijk wel dat ik flink heb moeten strepen in dat verhaal uit Spanje, want die baas van mij kan erg langdradig zijn en doorzeuren over dingen die mij als poedel totaal niet interesseren. Hij was behoorlijk kwaad op die lui uit Rotterdam die mij niet wilden meenemen in het vliegtuig, want in Alicante kon hij zo de luchthaven uitlopen. Niemand die stond te loeren of je een stiekem een hond mee naar buiten probeerde te smokkelen. Trouwens, waarom zouden ze in Spanje moeilijk doen over een Nederlandse hond? Nederland doet toch ook niet moeilijk als er per jaar een paarduizend Spaanse zwerfhonden worden ingevoerd?

De baas heeft een auto gehuurd. Natuurlijk werd geprobeerd om hem allerlei verzekeringen aan te smeren, maar hij heeft zijn poot stijf gehouden. Wel heeft 'ie in een Chinese winkel voor een schappelijk bedrag een stuurslot gekocht, zodat het heel lastig wordt om de auto te pikken.

DIscriminatie, dat is het!

elcampello1

De eerste foto die ik uit Spanje kreeg was van het uitzicht uit het appartementje. Nou, dat ziet er goed uit. Moet je al dat strand zien waar ik langs had kunnen rennen. En dat lekkere weertje, zeg. Maar niet alles is rozegeur en maneschijn, hoor. Je kunt voor nog geen tientje lekker eten in een restaurantje, zo vertelde de baas, maar ik zou er niet naar binnen mogen. En ook als je als hond met de bus, tram of trein mee zou willen, dan kun je dat vergeten. Mag niet. Als ik dat zo bekijk, dan is het misschien nog niet eens zo erg dat ik niet mee mocht. Wat is dat voor een land waar honden zo worden gediscrimineerd?

Het gekke is wel dat er zo veel honden wonen in Spanje. De baas zei dat hij er op één dag meer had gezien dan in vier dagen in Berlijn, waar hij pas geleden ook nog is geweest.

 

Niet duur daar, in Spanje

Vandaag zijn er boodschappen gedaan in Spanje, bij de Aldi. Ja, die heb je daar dus ook. Zou ik ook niet in mogen. Dat zal me worst wezen,  want ik hou helemaal niet van winkelen. Het is een stuk minder duur daar. maar nou heb ik helemaal vergeten te vragen hoe veel de hondenbrokken kosten. Dat houden jullie dus nog te goed.

Kerststerren zo maar in de open lucht

Een tijdje geleden stond er een kerstboom in huis. En een mooie plant met rode bladeren op de tafel. Dat was een kerstster. En laat de baas nou toch uitgevonden hebben waar die bloemen vandaan komen: uit Spanje! Ze groeien zomaar aan de bomen. Kijk maar:

elcampello2

 

En dus weer een hele mooie dag. Maar ook sneeuw op een hoge berg vlakbij Benidorm, dat daar ook niet ver vandaan is.

Tot de volgende keer!

 


De blog van gisteren, 8 februari

Dit geloof je niet!

Mensen, mensen, wat was het leuk om een poosje geleden als rashond mijn debuut te maken als prietprater op deze website.

Het is echt heel bijzonder als je er aan denkt dat zelfs mijn soortgenoten in Japan mijn foto zomaar kunnen zien als hun baas ze even helpt met het intoetsen van het webadres en dan even zoeken naar "P. Oedel...." .  Ik droom er regelmatig over.

Ik hoor ook dat de clubleden erg blij zijn dat er gelukkig weer een mooie website is, met bijna alles wat er over ons mooie ras te vertellen vallt.

Vorige maand, op zondag 14 januari, hebben we dat een beetje gevierd met een prachtig poedelfeest in Oosterbeek. Met héél véél poedels, en zelfs een paar honden van een bevriend ras, hebben we lekker in het bos rondgerend, als één grote familie. Heerlijk.

"Van onze speciale verslaggever in Spanje..."

Dit zou er boven mijn eerste "blog" moeten komen te staan. Als je niet weet wat een blog is: dat zijn kletspraatjes van mensen die op reis zijn. Elke dag zitten ze dan op een slim apparaatje wat woordjes te tikken en die sturen ze dan draadloos naar hun vrienden, in de hoop dat die dat leuk vinden.

De baas en het vrouwtje houden erg van zonneschijn, en omdat daar deze winter in Nederland erg weinig van te zien was kwamen ze op het idee een poosje naar Spanje te gaan. Ik zou ook meegaan, en ik zou dan vanuit Spanje een "blog" bij gaan houden.

Dat is op zichzelf al bijna niet te geloven: een hond die een blog bij gaat houden. Maar, waarde lezers, het wordt nog veel gekker. Om kippenvel van te krijgen.

"Mag ik haar paspoort ook even zien?"

Spanje is eigenlijk te ver om met de auto naar toe te gaan. En dus zouden we gaan vliegen. Naar Alicante. Ik heb nog nooit in een vliegtuig gezeten, en dus moest ik gaan trainen om in een nogal klein tasje te kruipen en me dan koest te houden. Maar ja, jullie weten dat poedels heel erg leergierig zijn, dus dat lukte mij wel.

En daar stonden we dan op 8 februari op de luchthaven van Rotterdam, heel vroeg in de ochtend. Er moest een grote koffer worden ingeleverd bij een balie, want die mocht je niet bij je houden omdat hij te groot was voor de cabine, Dat is de plek waar de mensen moeten zitten in een vliegtuig, als haringen in een ton, helemaal opgevouwen. Ik was klein genoeg om er ook nog bijgepropt te worden in de cabine, onder de stoelen, in die te kleine tas. Ik hoefde dus niet in het vrachtruim bij al die koffers. Maar hoe klein ik ook ben, die mevrouw bij die balie wilde toch mijn paspoort zien. En laten ze mijn paspoort nou vergeten hebben! Domme baas, dom vrouwtje. Vreselijk. Ik mocht niet mee. Gelukkig kon nog net op tijd Gerda uit bed gebeld worden, die vlak bij de luchthaven woont. Ze heeft mij mee naar huis genomen. Daar wonen al twee poedels, dus ik ben daar nu even nummer drie. Dat wordt dus even een probleem om die blog bij te gaan houden. Voor dat de baas in het vliegtuig stapte heb ik hem dus even goed onder handen genomen en duidelijk gemaakt dat hij die blog nu zelf moet gaan schrijven en naar mij opsturen. Ik probeer er dan nog wel wat van te maken. Maar jullie snappen natuurlijk wel dat ik hier niet blij mee ben. Dit toch niet te geloven?

Help! Wie brengt mij naar Spanje?

Maar ik geef de moed nog niet op. Ik zoek eigenlijk iemand die binnenkort ook naar Alicante vliegt, en mij wel mee wil nemen in de tas. Met mijn paspoort er bij natuurlijk. De baas heeft beloofd dat hij mij op komt halen daar. Als dat niet lukt is er misschien wel iemand die mij in huis wil nemen totdat die sufferd weer terug komt uit Spanje op 9 maart. Dan hoef ik Gerda niet een maand lang de oren van het hoofd te eten. Weet je een oplossing voor mij? Laat het weten aan Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Purple Line

up

 

 

Verzend via FacebookVerzend via Google PlusVerzend via Twitter